Manon

Als ontwerper en beeldend kunstenaar ontwikkel ik tools voor gesprek. Manieren die ervoor zorgen dat groepen of mensen die normaliter niet met elkaar in contact komen juist met elkaar in gesprek gaan. Als intermediair verbind ik door middel van de ontworpen tools. Zo ontstaan er nieuwe relaties en een beter begrip van en voor onze dagelijkse omgeving. In eerdere projecten verbond ik Nederlandse burgers met uitgeprocedeerde vluchtelingen, ambtenaren met inwoners van de stad en gedetineerden met mensen die vrij zijn.

Contact met een vreemden, waarom dan?

Door de komst van de zelf rijdende auto verdwijnen de files en daarmee verdwijnt ook de communicatie tussen stilstaande bestuurders; fileflirts en het filezwaaien. Internet brengt onze boodschappen thuis en benzinepompen bedienen we zelf. Wachten bij het stationsloket of bij de bakker om de hoek is er dus niet meer bij. Alles lijkt geolieder te verlopen. Ook hoeven we niet meer naar de bank omdat we immers alles via PC of smartphone kunnen regelen. Allemaal plaatsen en situaties die ons eerder ‘vreemden’ deden ontmoeten.

Contact met vreemden kan je wereldbeeld verrijken en eenzaamheid tegen gaan. Onderzoek heeft aangetoond dat de meeste mensen denken dat praten met vreemden onprettig en onproductief is. Maar uit een recent experiment van Nicholas Epley en Juliana Schroeder van de Universiteit van Chicago waarin forensen werd gevraagd een gesprek met vreemden aan te knopen, kwamen heel andere resultaten. De mensen die een gesprek voerden van zo’n tien tot vijftien minuten met een vreemde, hadden door het gesprek een leukere reiservaring.

Vaak baseren we onze meningen over ‘de ander’ op basis van wat we zien op het nieuws of lezen in de krant of op sociale media. Door de interventies die ik ontwikkel, met de ontmoeting in de hoofdrol, beoog ik dat deze mening niet alleen gebaseerd wordt op wat we lezen maar wat we ervaren. Met iedereen valt kennis te maken. Met iedereen, valt kennis, te maken.